„pychać.
Przesunął teleskop o dwa centymetry w górę. Na nie zaścielonym materacu wylegiwali się tamci — marynarz i pianistka, zajadając korniszony z papierowej torebki. Leżeli na skłębionym materacu i Loch pomyślał, że chętnie sam położyłby się na nim, spadziście i nago — mimo że łachotliwe kępki bawełny wyłaziły z rozlicznych dziur — i opychałby się korniszonami. Materac był krzywy, więc dziewczyna musiała pilnować, żeby torebka z korniszonami, która zsuwała się powoli w dół, nie spadła na ziemię. Gdy co pewien czas znajdowała się poza zasięgiem ich dłoni, wybuchali wielkim śmiechem i trzymając korniszony w ustach jak cygara, patrzyli sobie głęboko W oczy. Czasami kładli się po prostu na wznak, równo obok siebie z nogami ułożonymi w kształcie litery M i trzymali się za ręce. Wyglądali wówczas zupełnie jak lalki papierowe, które siostra Locha wycinała czasami z gazety i rozkładała, by je zaprezentować bratu. Gdyby Cassie weszła teraz do pokoju, pokazałby jej tamtą parę i na pewno obydwoje pomyśleliby od razu o tych wycinankach.
I nagle, zupełnie jakby ktoś te papierowe laleczki poskładał, tamci, żywi, złączyli się w jedno ciało. Przypominali teraz wielkiego konika polnego, który przysiadł sobie na chwilę, poskładał wszystkie nóżki, ukrył je gdzieś w swoim małym ciałku, martwym jak gdyby, pokrytym ochronną barwą.“(7)