„imę całą szedł pod górę ładunek za ładunkiem, szły karawany z ładunkami, z transportami do budowy sanatorjum, wszystkie konie z całego sioła były wzięte do roboty, ba, niejeden kupił nawet konie wyłącznie na czas tego przewozu i sprzedał je znowu, gdy minęła zima i transporty ustały.
Niektórzy trzęśli głowami nad tym potężnym^ aparatem, ale byli to ludzie, którzy nic nie rozumieli. Bo czy to oni wiedzieli, czego potrza do budowy pałacu! Choćby sama cembrowina, deski, cement, gwoździe, choćby wszystkie te pompy, malowanie, wszystkie dachówki. W samym tylko głównym budynku było ze dwieście okien, a prócz tego pięć innych dobudówek, mniejszych i większych, ileż to więc ładunku potrza z samemi szybami okiennemi! Do tego wszystkiego dodać należy z pięćdziesiąt pieców, ile to uczyni ładunku A co się tyczy wewnętrznego urządzenia, to nie brakło tam przenajrozmaitszych mebli, dywanów, lamp, pościeli, tapet, stołowizny, naczyń szklanych, ty siąca rzeczy, wielu tysięcy rzeczy. W końcu nadeszły wiktuały, nadeszły nową karawaną, w beczkach i skrzyniach, z żywego zaś bydła przybyła cała obora krów i świń oraz ptactwo. Chodziło teraz
0 to, by przybyli goście, pacjenci, ale otóż po uroczystościach otwarcia napłynęli także i oni.“(14)