„— Czy można do samotnego kawalera się przysiąść, chce się pan pobawić — spytała z zapijaczoną chrypką i usiadła przy jego stoliku. — Czemu kawaler tak patrzy, czy może boi się żony Nie widzę obrączki ślubnej na szanownym paluszku, ale mężczyźni nie są frajerami, schować obrączkę też potrafią.
— Uprzejmie panią proszę... naturalnie... Tylko że niestety właśnie już odchodzę.
Sięgnęła niepewną, prawie skaczącą ręką po jego wódkę. Widocznie była bardzo spragniona.
—Podpiję — zauważyła — można
I nie czekając na odpowiedź, okropnie zmarszczywszy się, wlała sobie do gardła całą setkę... Ten kapitan naj prawdopodobniej był zwykłym sobie durniem, pomyślał tedy. Co on sobie wyobraża, że co...
Ale wciąż zwlekał. Smagła przecie nie była... te rudawe, kasztanowate włosy... Torebka może nic nie znaczyła.
— Nie lubię tego miejsca, odchodzę, cha — rzekł wciąż uprzejmy. — Znacznie lepiej jest na przykład w „Sportowej". Czy była pani kiedyś w „Sportowej"
Zobaczył w jej podmalowanych oczach tylko bezmyślną pijacką łezkę.
— A co to takiego ta „Sportowa" Czy pan może piłkarz
Nie, stanowczo to nie była ta. — Cha — ucieszył się. — Kłaniam się i przepraszam. Ja naprawdę wpadłem tu tylko na chwilę.“(5)