„— Ano dobrze, zgadzam się! — odparł proboszcz wsadzając na znak rozejmu za pas dyscyplinę i podchodząc do Pitou, który zaufał pokojowym zamiarom swego mistrza i tym razem nie ruszył się z miejsca.
— O, dziękuję, dziękuję! — zawołał Pitou.
— Hola! Zaczekaj i nie dziękuj za prędko... Owszem, przebaczę ci, ale pod jednym warunkiem.
Pitou opuścił głowę i czekał ze zrezygnowaniem zdany na widzimisię proboszcza.
— Masz mi bez błędu odpowiedzieć na pytanie, które ci zadam.
— Po łacinie — zapytał zaniepokojony uczeń.
— Po łacinie! — odparł nauczyciel.
Pitou westchnął głęboko. Zapadła chwila milczenia, podczas której do uszu Pitou dobiegły wesołe okrzyki jego kolegów, bawiących się na pałacowym dziedzińcu. Chłopak westchnął po raz drugi, jeszcze smutniej niż poprzednio.
—Quid virtus Quid religio — zapytał proboszcz. Słowa wypowiedziane z profesorską powagą zabrzmiały
w uszach nieszczęsnego Pitou niczym fanfara archaniołów wzywająca na Sąd Ostateczny. Oczy przesłoniła mu jakaś chmura, a jego umysł wysilił się do tego stopnia, że chłopiec naraz zrozumiał, co to znaczy, kiedy się mówi, że ktoś nagle postradał rozum. Cały ten niezwykły wysiłek mózgowy okazał się jednak daremny, żądana odpowiedź nie nadchodziła. Natomiast Pitou usłyszał, jak jego bezlitosny egzaminator długo i z hałasem wciągał do nosa potężny niuch tabaki.“(12)