„— Ach, znowu pan przechodzi z zagadnienia prawdy na sofizmaty! Mówiłem już, że to pana zasadniczy błąd. Bóg daje ciało duszy. Dopóki dusza posiada ciało, istnieje między nimi związek i wpływ jednej na drugie, władza materii nad myślą albo myśli nad materią, stosownie do woli Opatrzności, która dla niewiadomych przyczyn pozwoliła, aby ciało było królem albo dusza królową. Ale nie ma w tym mniej prawdy, że tchnienie, które ożywia żebraków, jest równie czyste jak to, które przynosi śmierć królom. Oto dogmat, który pan musi głosić jako apostoł równości. Niech pan udowodni równość dwóch istot duchowych, ponieważ tę równość może pan zaprowadzić z pomocą tego wszystkiego, co jest na świecie uświęcone Pisma świętego i tradycji, nauki i wiary. Cóż pana obchodzi równość dwóch materii! Z równością ciała nie wzniesie się pan do Boga. Widział pan niedawno tego nieszczęsnego pacjenta, ciemnego prostaka, który powiedział o swojej chorobie to, czego by żaden lekarz nie odważył się powiedzieć. Dlaczego Dlatego, że jego dusza, wyzwolona na chwilę z cielesnych swych więzów, uniosła się nad ziemię. Z góry ujrzała tajemnicę, której nie możemy widzieć z powodu ślepoty naszych cielesnych oczu.“(15)